Ceremonies bij afscheid

Een afscheidsceremonie krijgt een extra dimensie door gebruik te maken van een voorwerp, gewoonte of muziekstuk dat de overledene karakteriseert. Zo’n persoonlijk symbool zorgt ervoor dat het verhaal in ieders herinnering blijft. Ik vertel een levensverhaal met een kop en een staart, met een herkenbare rode draad. Op een eerlijke manier, want ieder mens heeft nu eenmaal goede eigenschappen en valkuilen. Veel mensen zeggen na afloop van een afscheid dat ze de overledene door mijn verhaal en de symboliek nog beter hebben leren kennen. Of beter zijn gaan begrijpen. Dat is het mooiste compliment.

Voorbeelden

Eikenhout

Peter was timmerman. Wat zijn ogen zagen, konden zijn handen maken. Peter hield van kwaliteit, van degelijk. Wat hij deed, dat deed hij goed. Dat bleek uit alles in zijn leven. Toen ik informeerde naar zijn favoriete houtsoort, wist ik het antwoord eigenlijk al op voorhand: eiken. Degelijk, sterk en makkelijk ‘in de omgang’. Eigenschappen die Peter ook kenmerkten. Dus haalde ik bij een timmerman in de buurt een mooi, glad geschuurd, blokje eikenhout en vertelde aan de hand daarvan Peters levensverhaal. Toen ik twee weken later een kop koffie ging drinken bij Peters vrouw, Jannie, stond het eiken blokje prominent op het dressoir. Het fungeerde als solide standaard voor Peters gedachtenisprentje. ‘Als ik naar dat blokje kijk, hoor ik het hele verhaal weer’, vertelde Jannie. ‘Het is voor mij een prachtige herinnering aan Peter.’

Herinneringskoffer

Martha was tachtig toen ze overleed na een welbesteed leven. Ze had de hele wereld bereisd. Met steeds diezelfde oude koffer. Martha werd thuis opgebaard. In de dagen voor het afscheid vulden kinderen en kleinkinderen samen haar koffer met herinneringen, wensen en cadeautjes. De koffer kreeg een mooie plek tijdens de afscheidsviering. Aan de hand van de inhoud werd Martha’s leven geschetst. Het herinnerde de familie aan die hechte kring die ze vormden. Een warm gevoel dat troost bood.

Goede wensen

Hun moeder was overleden toen ze nog maar kinderen waren. Hun vader, die nooit hertrouwde, was streng en stelde hoge eisen. Zijn liefde liet hij zelden blijken. Altijd had hij wel iets aan te merken, niets was goed genoeg. Een heftige conclusie aan het eind van zijn leven. Een leven dat zijn kinderen, in de beslotenheid van het gezin, waardig wilden afsluiten. Maar ook eerlijk. Dus zocht ik in zijn levensverhaal naar aanknopingspunten voor zijn gedrag en karakter. Die kwamen tijdens het afscheid als vraag naar voren. Hoe zou jij je voelen als je . . . ? Wat zou jij hebben gedaan in die situatie? Op die manier werd iedereen aan het denken gezet. ‘Wat hadden jullie vader of opa  toegewenst in zijn leven’, vroeg ik op het eind. Met die wens in gedachten nam iedereen persoonlijk afscheid. En zo begon vader, vergezeld van goede wensen, aan zijn laatste reis.

Meer weten? Neem gerust contact met mij op.